ساده اما مهربان و صادق

گفتي:((دوستت دارم))

باورت كردم ساده تر از باور يك كودك.

چشم انتظارت روزها اميد را تكرار ميكنم

و شبها صبر را مشق.

شايد روزي دوباره

در امواج مهرباني نگاهت غرق شوم

 و در عمق لبخند زيبايت غوطه ور.

كه ديدنت برايم از هزار بار

شنيدن ((دوستت دارم))

عزيزتر است.

گاه بیگاه دلم پشت پرچین زمان می ماند.

غرق در خاطره های بد و خوب

محو این حرکت عمر گذرا میگردد.

یاد تو یکباره یاد من می آید.

خاطرات خوش با هم بودن

می برد من را تا اوج شعف.

نقش هر خنده ی زیبای تو در خاطر من

نقش می بندد و دل را آرام

سمت خود می خواند.

هر نفس هر دم من

هم نفس با دم توست.

بیقرار و دلتنگ

گوشه ای تنها

می نشینم و تماما" به تو می اندیشم.

در دلم میگویم:

اولین دیدار در آغوشت

بیگمان خواهم گفت:

                               ((بهترینم بیکران دوستت می دارم))

سلام و درود به تمام دوستانی که در مدت غیبتم با پیغام هایشان دلگرمیم را بیشتر کردند

و بعد ازدرگذشت پدر بزرگ مهربانم همدردیشان مرهمی بود بر دل داغ دیده ام.

امیدوارم شعر جدیدم با صفای دلتان یکرنگ شود.

از محبتتان بی نصیبم مگذارید.

حسرت تلخ و گس خاطره ها

همچو شنهای کف دریاچه

در دلم می ریزد.

و شکستی مکار!

بید جانم گشته.

من تهی از من ها

تار و پودم پیدا

باز بر دار تنم

سرپا می مانم.

چون گلیمی خسته

به مرمت گر تاریخ سپردم خود را.

تا که استاد زمان

نقش عمرم را کامل سازد.

روزگاری بیشک من همان من هستم.

ولی اینبار نه یکرنگ چو قبل.

تکه های دل خونین مرا

با نخی تیره به هم بافته اند.

آرام و آهسته می آید

گوشه ای می نشیند

سکوتش دلنشین

نگاهش پر معنا

و لبخند بر لبانش

می پرسم کیستی ؟

تنها ترانه ای در گوشم زمزمه می کند

آنقدر نوایش زیباست

که مرا به بهترین نقطه ی تصور انسان می برد

به اوج

و در اوج تنها رهایم می کند و من

با همان سرعتی که اوج گرفتم

سقوط می کنم

باز نامش را می پرسم

اینبار جوابم را می دهد:

                                      ((من عشق هستم))

درود بر اهل دلان

در عالم شعرو شاعری کوتاه زمانیست که به این سو وآن سو مینگرم و تقلا میکنم

تا هم پای قافله شوم.

بهتر دیدم تا تعدادی از شعرهای پیشینم را پیشکش نمایم تا به یاری نقدهای نافذتان

شعرهای جدیدم اندکی سر برآورند و بالاتر از زیر پایتان را هم نظاره گر باشند.

پس یاریم کنید.

خواستم حرفی بگویم همدمی پیدا نکردم   

شاعری را برگزیدم چاره ای پیدا نکردم    

خواستم یاری بجویم تیرگی از دل بشویم

یک نفر فریادرس در روشنی پیدا نکردم

خواستم با غم نمانم غصه را بیرون نمایم

در درونم هیچ جز کوه غمی پیدا نکردم

خواستم تنها بمانم بر سکوتم دل ببازم 

بغض من بشکست و من خلوتگهی پیدا نکردم

خواستم چون خاک باشم غنچه ی عشقی بکارم 

خشک شد عشقم به جز خاکستری پیدا نکردم 

خواستم سنجاقک تنهای این دنیا بمانم

بال بگشودم ولی بال و پری پیدا نکردم  

دل تنهایم می خواست پر عشق و عاشقی باشد وشور زندگی.

اما نشد.نتوانست.

راست میگفتند:((بهانه ها جای حس شاعرانه را خوب می گیرند))

دلم بهانه ات را کرده.دلتنگ توست که اینگونه بیقرارم کرده.

شنیده بودم که انتظار حال غریبیست

که انتظار کشیدن کار هر کسی نیست

چه زود تجربه کردم شنیده هایم را.

راستی

صبر را می شناسی؟

اسمش به گوشت خورده؟

هم خانه ای جدید دلم شده.

گه گاه که دلم از دوریت تب می کند

تکه پارچه ای نمدار بر پیشانی اش میگذارد

تا تب عشقش را پایین آورد.

رفقای خوبی شده اند.

می بینی

زیاد هم تنها نیستم

من و انتظار

صبرودل بی قرار

دور هم با خیالت خوشیم.

هر روز در هوای جبر آلود زندگی

همچون ذره ای معلق می چرخم

و به هر قاصدک که می رسم سراغ تورا می گیرم

و به هر باد می سپارم تا به گوشت بنوازد

                                          نوای دلتنگیم را